╮(￣▽￣)╭♡ ß＠bÿ !n |❤v€ *.:｡✿*ﾟ‘ﾟ･✿.｡.:*.:｡✿

  เกือบเดือนนึงละมั้งที่ม่าเข้าโรงพยาบาล เพราะเรื่องสุขภาพตัวเอง ทั้งๆที่เมื่อก่อนยังแข็งแรง หัวเราะได้อย่างเปิดเผย เหมือนหน้ามือกลายเป็นหลังมือเลย เสียงหัวเราะที่ได้ยินในตอนนี้ฟังดูเศร้า ฝืนๆพิกล

เรากลัว...เพื่อนที่สนิทที่สุด คอยช่วยเหลือกันมาตั้งแต่ ม. ปลาย นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยด้วยท่าทีไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่เป็นอยู่ ม่าเข้มแข็งจนถึงขั้นหัวแข็งไปเลยทีเดียว ดื้อ แต่ยังไงก็ยังเป็นคนที่ใจดี มีน้ำใจ ให้ทุกอย่างเพื่อเพื่อนได้เสมอ ปฏิเสธใครไม่ค่อยเป็น ให้กำลังใจเสมอ

 ถึงตอนนี้เป็นฝ่ายที่เราต้องให้กำลังใจม่าบ้างแล้วหล่ะ คำบางคำที่จะได้คุยกันหลังจากนี้ไปอาจมีบางคำที่จี้ใจดำบ้าง แต่ถ้าเลี่ยงได้เราก็จะเลี่ยงไม่ให้มันเกิดมากที่สุดทั้งที่คิดว่า เราเป็นคนที่ใกล้ชิดม่าที่สุดแล้วนะ แต่เราก็รู้เรื่องช้าอยู่ดี ถ้าเพื่อนเราไม่บอกเราก็ไม่รู้ น้อยใจนิดๆนะเนี่ย....เฮ้อ

เอาเถอะถึงยังไงเราก็รู้แล้วนี่ แล้วก็พอจะเดาเหตุผลที่ม่าไม่บอกได้อยู่นะ เพราะเราทำงานอยู่ใช่มั้ยล่า กลัวมารบกวนเวลาทำงาน หรือกะจะให้คนอื่นไม่ต้องรู้เรื่องเลยยิ่งดีกัน หืม.... ไม่มีอะไรหรอกก็แค่เป็นห่วงอยากให้บอกกันบ้างเรื่องที่เราน่าจะช่วยได้หน่ะ

ตอนปีใหม่ม่าให้ การ์ดเราไว้ใช่ป่าว แล้วยังเขียนมาว่า “ปีนี้ก็ฝากตัวอีกปีนะ” ลืมไปละเหรอ....?

เรารู้สึกขอบคุณสำหรับของขวัญทุกชิ้นที่ม่าเอาให้ กำลังใจดีๆเวลาเราเหนื่อย เราบ่นม่าก็นั่งฟัง (เพราะพูดแทรกเราไม่ได้ 555+)

อยากฟังเพลงนี้ใช่ป่าว...แต่พอฟังแล้วบอกเราว่า "ร้องไห้" ก็มันเป็นเพลงประกอบซีรี่ยส์ที่เรียกน้ำตาได้ขนาดนั้นนี่เน๊อะ เรื่องเกี่ยวกับคนป่วยที่ต้องต่อสู้กับโรคที่ไม่มีทางรักษา เข้มแข็งมากเลยนะเหมือนม่าตอนนี้ไง แต่ม่ายังรักษาตัวให้หายได้อยู่ ฉะนั้นถ้าฟังเพลงนี้แล้วให้คิดว่า ตัวเองยังสามารถต่อสู้ได้อีกนะ

...............พรุ่งนี้เรายังต้องสู้อีกวันนะ วันนี้เหนื่อยมากมาย

โดนหัวหน้างานสวดอีก งิงิ  มาสู้ด้วยกันเถอะ..................