╮(￣▽￣)╭♡ ß＠bÿ !n |❤v€ *.:｡✿*ﾟ‘ﾟ･✿.｡.:*.:｡✿

  เกือบเดือนนึงละมั้งที่ม่าเข้าโรงพยาบาล เพราะเรื่องสุขภาพตัวเอง ทั้งๆที่เมื่อก่อนยังแข็งแรง หัวเราะได้อย่างเปิดเผย เหมือนหน้ามือกลายเป็นหลังมือเลย เสียงหัวเราะที่ได้ยินในตอนนี้ฟังดูเศร้า ฝืนๆพิกล

 

 

เรากลัว...เพื่อนที่สนิทที่สุด คอยช่วยเหลือกันมาตั้งแต่ ม. ปลาย นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยด้วยท่าทีไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่เป็นอยู่ ม่าเข้มแข็งจนถึงขั้นหัวแข็งไปเลยทีเดียว ดื้อ แต่ยังไงก็ยังเป็นคนที่ใจดี มีน้ำใจ ให้ทุกอย่างเพื่อเพื่อนได้เสมอ ปฏิเสธใครไม่ค่อยเป็น ให้กำลังใจเสมอ

 

 ถึงตอนนี้เป็นฝ่ายที่เราต้องให้กำลังใจม่าบ้างแล้วหล่ะ คำบางคำที่จะได้คุยกันหลังจากนี้ไปอาจมีบางคำที่จี้ใจดำบ้าง แต่ถ้าเลี่ยงได้เราก็จะเลี่ยงไม่ให้มันเกิดมากที่สุดทั้งที่คิดว่า เราเป็นคนที่ใกล้ชิดม่าที่สุดแล้วนะ แต่เราก็รู้เรื่องช้าอยู่ดี ถ้าเพื่อนเราไม่บอกเราก็ไม่รู้ น้อยใจนิดๆนะเนี่ย....เฮ้อ

 

 

เอาเถอะถึงยังไงเราก็รู้แล้วนี่ แล้วก็พอจะเดาเหตุผลที่ม่าไม่บอกได้อยู่นะ เพราะเราทำงานอยู่ใช่มั้ยล่า กลัวมารบกวนเวลาทำงาน หรือกะจะให้คนอื่นไม่ต้องรู้เรื่องเลยยิ่งดีกัน หืม.... ไม่มีอะไรหรอกก็แค่เป็นห่วงอยากให้บอกกันบ้างเรื่องที่เราน่าจะช่วยได้หน่ะ

 

ตอนปีใหม่ม่าให้ การ์ดเราไว้ใช่ป่าว แล้วยังเขียนมาว่า “ปีนี้ก็ฝากตัวอีกปีนะ” ลืมไปละเหรอ....?

 

เรารู้สึกขอบคุณสำหรับของขวัญทุกชิ้นที่ม่าเอาให้ กำลังใจดีๆเวลาเราเหนื่อย เราบ่นม่าก็นั่งฟัง (เพราะพูดแทรกเราไม่ได้ 555+)

 

 

อยากฟังเพลงนี้ใช่ป่าว...แต่พอฟังแล้วบอกเราว่า "ร้องไห้" ก็มันเป็นเพลงประกอบซีรี่ยส์ที่เรียกน้ำตาได้ขนาดนั้นนี่เน๊อะ เรื่องเกี่ยวกับคนป่วยที่ต้องต่อสู้กับโรคที่ไม่มีทางรักษา เข้มแข็งมากเลยนะเหมือนม่าตอนนี้ไง แต่ม่ายังรักษาตัวให้หายได้อยู่ ฉะนั้นถ้าฟังเพลงนี้แล้วให้คิดว่า ตัวเองยังสามารถต่อสู้ได้อีกนะ

 

...............พรุ่งนี้เรายังต้องสู้อีกวันนะ วันนี้เหนื่อยมากมาย

โดนหัวหน้างานสวดอีก งิงิ  มาสู้ด้วยกันเถอะ..................

 

edit @ 22 Aug 2008 03:09:26 by ♀Miharu♪

edit @ 22 Aug 2008 03:24:17 by ♀Miharu♪

edit @ 22 Aug 2008 03:30:40 by ♀Miharu♪

edit @ 22 Aug 2008 11:00:13 by ♀Miharu♪

edit @ 24 Aug 2008 04:18:23 by ♀Miharu♪

edit @ 24 Aug 2008 04:20:08 by ♀Miharu♪

edit @ 24 Aug 2008 04:20:21 by ♀Miharu♪

กระต่ายกับเต่าเป็นเพื่อนกัน ทุกวันทั้ง 2 ตัวมักไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ ชอบอะไรเหมือนๆกัน แต่ทั้ง 2 ตัวมีครอบครัวต่างกัน

ครอบครัวของเจ้ากระต่ายไม่มีอันจะกิน หนี้สินรุงรัง นิสัยเรื่อยเฉื่อย รักเพื่อน ไม่โดดเด่นอะไร ตรงกันข้ามกับเจ้าเต่าที่มักทำอะไรก็ทำได้ดี ทุกอย่าง งานที่ทำเค้าก็มักจะได้รับคำชมเสมอ นั่นเพราะเขาถนัด และมีสิ่งที่เรียกว่าสามารถซื้อใจคนได้ เป็นพื้นหลัง เขาอยากได้อะไรก็ได้ที่เขาอยากมี นิสัยยิ่งไม่ต้องพูดถึง ขี้โวยวาย เสียงดัง เหมือนจะเอาแต่ใจ แต่ว่าเขาทำอะไรมีเหตุผลเสมอ

แม้จะมีอะไรที่ตรงกันข้ามแต่ทั้ง 2 ตัวก็ยังไปไหนมาไหนด้วยกัน โดยมีเจ้ากระต่ายคอยไปรับไปส่ง สัตว์ตัวอื่นๆก็ยังมองว่า หาก 2 ตัวแยกจากกันจะเป็นอย่างไร...แล้ววันนั้นก็มาถึง

ช่วงปิดเทอมของโรงเรียน....กระต่ายออกหางานทำเพื่อเอาเงินมาจ่ายค่าเทอมของโรงเรียนที่แพงหูชี่ แล้วนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้กระต่าย เต่า และสัตว์ตัวอื่นๆ เป็นเหมือนตอนนี้

เปิดเทอมของโรงเรียนครั้งที่ 3 ในรอบ 3 ปี วันแรกของการเรียน กระต่ายรีบตื่นขึ้นมาเพื่อไปให้ทันชั่วโมงเรียนแรก เขาตื่นเต้น ดีใจที่จะได้เจอเพื่อนๆอีกครั้ง พอไปถึงห้องเรียนเพื่อนๆต่างจับกลุ่มคุยกันถึงเรื่องตอนปิดเทอม ไม่มีใครทัก ไม่มีใครเห็นว่า เจ้ากระต่ายยืนอยู่ที่ประตู กระต่ายคิดว่า "ไม่มีใครทักก็ไม่เป็นไรเข้าไปทักเองก็ได้"......แต่ก็ไร้ผล มีทักตอบกลับมาบ้างแล้วก็ผ่านไป แม้กระทั่งเจ้าเต่าตัวนั้น

เจ้ากระต่ายเห็นแบบนั้น "ไม่เป็นไรเดี๋ยวเจ้าเต่าก็กลับมาคุยกับเราอีก"....

หลายวันผ่านไปอย่างช้าๆ เจ้ากระต่ายทำงาน เจ้าเต่าเรียน เวลาในแต่ละวันแทบไม่เจอกันเลย เจ้าเต่าได้กลุ่มเพื่อนใหม่ ส่วนกระต่ายเจอแต่ความเงียบ เจ้ากระต่ายพยายามทักทายเพื่อให้เจ้าเต่ากลับมาเหมือนเดิม ในทุกวันทุกครั้งที่เจอ...มันไร้ผล เจ้าเต่าก็ยังคงคุยกับเพื่อนกลุ่มใหม่เหมือนเดิม จากเดิมที่เคยกลับบ้านด้วยกัน กลับกลายเป็นสัตว์ตัวอื่นแทน

เพื่อนกลุ่มใหม่เจ้าเต่านั้นมาจากตระกูลที่มีชื่อเสียงแทบทั้งสิ้น..."ไม่เป็นไร ไปไหนคนเดียวก็ได้...โตๆแล้ว"กระต่ายได้แต่คิด

วันนี้ มีวิชาหนึ่งที่ต้องจับกลุ่มกัน และแน่นอน เจ้ากระต่ายหวังได้รับเสียงจากเต่าว่า "อยู่กลุ่มเดียวกันมั้ย".....รอ รอ จนเพื่อนคนอื่นมีกลุ่มกันหมดแล้ว ก็ยังไม่ได้ยินเสียงนั้น จนกระทั่ง...."เต่า เต่า มีกลุ่มครบหรือยัง?"...."อืม...ครบแล้ว ถ้าเพิ่มแกเข้าไป เพื่อนอีกคนก็ไม่ได้เข้ากลุ่มอ่ะ"

เต่าเวียนถามเพื่อนทุกคนในกลุ่มว่าจะเอายังไง...ทุกคนทำท่าอึกอัก ไม่มีใครซักคนกล้าพูด กล้าเลือก "เดี๋ยวเราไปอยู่กลุ่มกับคนอื่นก็ได้" ในที่สุดกระต่ายก็เอ่ยขึ้น ทุกตัวทำสีหน้าโล่งใจ แต่บางตัวก็อดสงสารเราไม่ได้ "ไม่เป็นไรแน่นะแก"....พุดเดิ้นถาม "จ่ะไม่เป็นไร"...กระต่ายตอบใบหน้าเปื้อนยิ้ม

กริ๊ง !!!!........เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น แล้วเพื่อนตัวอื่นๆรวมทั้งเจ้าเต่าก็จากไป พากันคุยอย่างสนุกสนาน ชวนกันไปกินข้าว ทิ้งไว้ให้เจ้ากระต่ายอยู่เพียงลำพัง

เพื่อนที่เจ้ากระต่ายเคยสนิทสนม เคยอยู่ด้วยกัน แต่ตอนนี้....เขา....ไปแล้ว

********************************

edit @ 20 Aug 2008 04:04:59 by ♀Miharu♪